Verschil tussen Limoncello en Limoncino

We hebben het hier over citroenlikeuren die oorspronkelijk uit Italië komen. Er is echter geen wettelijke bescherming op de naam limoncello, je mag in elk land een citroenlikeur maken en die limoncello noemen. Alleen limoncello die met citroenen uit de omgeving van Sorrento wordt gemaakt mag de naam Liquore di Limone di Sorrento I.G.P. dragen en is dus wel beschermd. De aanduiding IGP (Indicazione geografica protetta) garandeert dat er Sorrento-citroenen zijn gebruikt.


Omdat alleen de schil gebruikt wordt (zeker niet het wit) en die enorme Sorrento-citroenen ook beschikken over een dikkere schil, hebben die reuze-citroenen de voorkeur, maar je kunt van alle citroenen limoncello maken.
In het noorden van Italie wordt dezelfde likeur vaak limoncino genoemd, er is echter geen enkel verschil in het product.
In het noorden wordt Limoncino gezegd en in het zuiden Limoncello.


Aan het eind van de 19e, begin van de 20e eeuw waren er wat Italianen uit de buurt van Sorrento die New York bezocht hadden. Ze hadden daar kennis gemaakt met coca cola. Ze kwamen terug en dachten ‘dat kunnen wij ook’. Ze gingen hun citroenen persen en er citroenlimonade van maken. Dat betekende dat ze ook een afvalproduct hadden, de citroenschillen. Die zetten ze op alcohol en het resultaat werd later gezeefd en met siroop gezoet. Limoncello was geboren.