Het witte Goud van Alba
- Holland Italia Events
- 19 uur geleden
- 4 minuten om te lezen
Wie in oktober of november door Alba wandelt, merkt het onmiddellijk.
Op de terrassen wordt erover gesproken. In de restaurants draait alles erom. Op de beroemde truffelmarkt staan mensen gebogen over kleine houten kistjes alsof er diamanten in liggen.
Eigenlijk doen ze dat ook.
Want ieder najaar staat Alba volledig in het teken van één van de meest exclusieve delicatessen ter wereld: 🤍 Het Witte Goud van Alba
Een product waarvoor topchefs uit Tokio, New York, Parijs en Hongkong naar Piemonte afreizen. Een product waarvoor in recente jaren prijzen van rond de € 6.000 per kilo werden betaald. Voor uitzonderlijke exemplaren worden tijdens internationale veilingen zelfs bedragen van vele tienduizenden euro's neergelegd.
Niet voor niets wordt de witte truffel ook wel het Witte Goud van Alba genoemd.
Maar wie denkt dat het alleen om geld gaat, begrijpt de magie van de witte truffel niet.
Het gaat om de spanning.
Om de traditie.
Om de verhalen.
Om de zoektocht.
En misschien nog wel het meest om de mensen die hun leven lang met deze bijzondere schat bezig zijn.
Waarom is Alba wereldberoemd?
Veel mensen denken dat witte truffels uitsluitend rond Alba groeien.
Dat klopt niet helemaal.
De witte truffel (Tuber Magnatum Pico) wordt ook gevonden in andere delen van Piemonte, in Toscane, Umbrië, Le Marche en zelfs in Kroatië.
Maar nergens ter wereld heeft de witte truffel dezelfde reputatie opgebouwd als hier.
Alba is voor witte truffels wat Champagne is voor mousserende wijn.
Hier komen bodem, klimaat, vochtigheid, eeuwenoude bossen en generaties ervaring samen. Hier wordt sinds 1929 de beroemde Fiera Internazionale del Tartufo Bianco d'Alba georganiseerd. Hier ontmoeten truffeljagers, wijnmakers, restaurateurs en chefs elkaar.
En hier hangt iedere herfst een sfeer die moeilijk uit te leggen is.
Je moet het eigenlijk een keer meemaken.
Een product dat zich niet laat kweken
Misschien is dat wel het meest bijzondere.
Je kunt een witte truffel niet planten.
Je kunt haar niet bestellen.
Je kunt haar niet produceren.
Je kunt haar niet kweken.
De natuur bepaalt.
De truffel groeit diep onder de grond, in symbiose met de wortels van bomen zoals eiken, populieren, wilgen en lindes.
Een droge zomer kan de oogst sterk beïnvloeden.
Een nat voorjaar kan juist voor een uitzonderlijk seizoen zorgen.
Iedere herfst is daarom weer spannend.
Niemand weet precies wat het seizoen gaat brengen.
En juist die onzekerheid maakt de witte truffel zo bijzonder.
De trifulau
In Piemonte zijn de truffeljagers bijna legendarische figuren.
Ze worden trifulau genoemd.
In de loop der jaren heb ik er heel wat ontmoet.
Over wijn praten ze graag.
Over het weer meestal ook.
Maar vraag waar hun beste truffelplekken liggen en opeens worden ze opvallend stil.
Een goede truffelplek is goud waard.
Veel van deze plekken worden al generaties lang binnen dezelfde familie doorgegeven.
Een trifulau deelt misschien graag zijn verhalen.
Maar zijn beste plek?
Die houdt hij meestal voor zichzelf.
Zonder hond geen truffels
Toch kan zelfs de beste trifulau niets zonder zijn hond.
De bekendste truffelhond van Italië is de Lagotto Romagnolo.
Een vrolijke krullenbol met een uitzonderlijk reukvermogen.
Oorspronkelijk werd dit ras gebruikt als waterhond in de moerasgebieden van Romagna. Later ontdekte men dat deze honden een ongekend talent hadden voor het opsporen van truffels.
Vandaag de dag wordt de Lagotto beschouwd als dé truffelhond van Italië.
Van een jonge pup een echte truffelhond maken kost jaren.
De hond moet leren om de juiste geur te herkennen, rustig te graven en de kostbare truffel niet te beschadigen.
Een goed opgeleide hond vertegenwoordigt dan ook een aanzienlijke waarde.
Maar een goede hond verdient zichzelf snel terug.
Je hoeft immers maar een paar mooie witte truffels te vinden.
Waarom geen varkens?
Vroeger werden er vaak varkens gebruikt om truffels te zoeken.
Dat klinkt logisch.
Ook varkens beschikken over een uitstekend reukvermogen.
Sterker nog, sommige kenners beweren dat ze truffels zelfs beter kunnen ruiken dan honden.
Maar er was één probleem.
Ze zijn gek op truffels.
Wanneer een varken een truffel vindt, wil het die meestal meteen zelf opeten.
Dat maakt samenwerken nogal ingewikkeld.
Honden luisteren beter, zijn makkelijker te trainen en laten de truffels netjes aan hun baas over.
Daarom zie je tegenwoordig vrijwel uitsluitend honden aan het werk.
Met Lucy het bos in
Tijdens onze truffelreis gaan we samen met een echte trifulau en zijn hond het bos in.
Onze trifulau heet Natale.
Zijn trouwe helper heet Lucy.
Lucy is een prachtige bruine Lagotto Romagnolo.
Iedere keer weer verbaast het me hoe zo'n hond werkt.
Voor ons lijkt het alsof ze zomaar wat rondrent.
Voor Natale niet.
Hij ziet precies wanneer ze een geur oppikt.
Wanneer haar aandacht verandert.
Wanneer ze iets heeft gevonden.
Lucy rent vooruit tussen de bladeren.
Snuffelt.
Draait een rondje.
Nog een rondje.
En begint dan te graven.
Iedereen kijkt.
Iedereen wacht.
Twintig centimeter.
Vijfentwintig centimeter.
Misschien iets dieper.
Dan stopt Natale haar voorzichtig.
Met een klein schepje maakt hij het werk af.
En daar ligt ze.
Een kleine, onregelmatige knol.
Niet groot.
Niet bijzonder mooi.
Maar wel één van de meest gewilde delicatessen ter wereld.
De eerste keer dat ik dit meemaakte, dacht ik vooral: kan dit echt?
Maar zodra je die geur ruikt, begrijp je waarom chefs uit de hele wereld bereid zijn duizenden euro's te betalen voor iets dat er eigenlijk zo bescheiden uitziet.
Truffelkoorts
Tijdens het truffelseizoen lijkt heel Alba in de ban van de witte truffel.
Restaurants presenteren speciale menu's.
De markt trekt bezoekers uit de hele wereld.
Topchefs, restaurateurs, journalisten, wijnliefhebbers en fijnproevers reizen af naar Piemonte.
Overal gaat het over dezelfde vraag:
"Hoe is de oogst dit jaar?"
Dat maakt een bezoek aan Alba in de herfst zo bijzonder.
Je bezoekt niet zomaar een streek.
Je stapt binnen in een traditie die al generaties lang voortleeft.
En misschien is dat wel de reden waarom ik ieder jaar weer terugkeer naar Piemonte.
Voor de prachtige herfstkleuren.
Voor de grote wijnen van Barolo en Barbaresco.
Voor de mensen.
Voor de verhalen.
Voor de sfeer in Alba.
En natuurlijk voor het moment waarop een enthousiaste Lagotto weer eens bewijst dat hij één van de kostbaarste schatten van Italië weet te vinden.
Want sommige dingen moet je niet alleen proeven.
Die moet je beleven.
Opmerkingen